تکامل هیچ هدف بلندمدتی را دنبال نمیکند، به دنبال هیچ کمالی در دوردستها نیست و هیچ آرمانی برای انتخاب طبیعی وجود ندارد، با همه اینها خودبینی بشر همواره این گمان را به وجود میآورد که نژاد ما هدف نهایی تکامل بوده است.
این زمین مملو از ارواح است، نه؛ ارواح سایههای ناتوان واقعیت هستند، آنچه اینجا زندگی میکند واقعیتر از ماست، ما بسان اشباحی از واقعیت آنیم.
* مبدل به آدمهای خودخواهی شدیم که برای تفهیم این حقیقت که بهجای مردن هنوز زنده هستیم، به سلاح سکوت متوسل میشدیم.
دروغ هراسانم میکند، ته رنگی از مرگ و طعمی از فنا در دروغ است.
* چه لزومی داد برای اجزای زندگی گریه کنیم؟
ایکاش زندگی چیزی نبود که مثل رود گلآلوده بگذرد بلکه فرصت نادری بود تا در ماهیتابه ازاینرو به آن رو شویم و طرف دیگرمان هم تا نود سال دیگر سرخ شود.
وقتی خدا ساکت است، میتوان هر ادعائی را به او نسبت داد.
