در توفان خشم بسیار تهدیدها میکنند که چون خِرَد فرمانروا شد به هیچ میانجامد.
زمان، زمان شکستناپذیر در همهجا تاراج میکند. زندگی بیزمان و بیمرگ تنها از آن خدایان است. هر چیز دیگر نابود است. جوهر زمین غبار میشود.
دانایی رنج است برای دانایان و رهایی است برای همگان.
آنگاهکه خرد را سودی نیست، خردمندی دردمندی است.خرد را به درجات به همگان بخشیدهاند. کسی را نمیتوان نکوهش کرد، مگر استوار گردد که سزاوار آن است. زمانه آموزگار این حقیقت است، زیرا تنها زمان است که میتواند راستان را بنماید و روزی نادرستان را برملا سازد.تبار راهبان آزمند پول است، و تبار مستبدان آزمند، تاراج.* انسان باید
همیشه فرجام را بنگرد و هیچکس را نمیتوان سعادتمند دانست مگر آنگاهکه قرین
سعادت در گور بیارامد.
هر نسلی از آدمیان به نیستی میگراید. مردی را به من بنمایید که سعادت او از رؤیائی خوش که بیداری تلخ گونهای در پی دارد، برتر باشد.
من تقوا ندارم، شاید فرزندان ما باتقوا شوند، بهشرط آنکه ما آنقدر خون جاری کنیم تا حق داشتن فضیلت را به آنها بدهیم.میخواهید به شما بگویم چرا از مرگ نمیترسید؟ چون هرکدام از شما فکر میکند مرگ به سر دیگری نازل خواهد شد نه به سر خودش. در این جنگ همه کشته خواهند شد.* بدی را بعدازاینکه کردی باور میکنی.من عشق خالص میخواستم اما همدیگر را دوست داشتن یعنی به دشمن مشترک کینه ورزیدن، من خوبی را میخواستم اما روی این زمین و در این زمان خوبی از بدی جدا نیست، پس من بد بودن را میپذیرم تا بتوانم خوب بشوم.فکر میکنی
اگر هزار سال در بهشت بمانم هرگز وحشت چشمان او فراموشم بشود؟ تا زمانی که در جهنم
تو دوزخیان و در زمین تو فقرا هستند، من برگزیدگان تو را که میتوانند شاد باشند
تحقیر میکنم.در این دنیا یک روز بیشتر نیست، همین یک روز است که همیشه تکرار میشود. صبح آن را به ما میدهند و شب از ما پس میگیرند.
