* زن خاکستر معشوق را به خانه میآورد و آن را در یک ساعت شنی میریزد و میگوید: خیال کردی حقه زدی و از گذشت زمان راحت شدی؟ حال توی همین ساعت جریان داشته باش و با من پیر شو.راستش را بخواهی سرِ ما کلاه گذاشتهاند. یک نفر آن بالا، همانجا که هیچکس نیست، هست که همه را دست میاندازد و تفریح میکند. آن بالا یک لبخند هست، عجیب پر تمسخر، یک پوزخند و هیچکس هم پشتش نیست.هر چیز حدی دارد، حتی تصمیم آدم به جسارت و پذیرفتن واقعیت. وقتی به آن حد رسیدی دیگر کاری نمیشود کرد. واقعیت باید فکری برای خودش بکند.
من آنقدر افسوس تو را میخورم که روی سر تمام حسرتهای من مثل یک ملکه زیبای واقعی پادشاهی کنی.
آدم همهجا چیزهایی میبیند که وجود ندارد. این چیزها در درون خود آدم است. همه به یک درون گو مبدل میشویم که همهچیز را به زبان میآورد. مرغهای دریایی، آسمان، باد، همهچیز. صدای عرعر خری را میشنوید. خری است و بسیار هم خوشبخت. آنقدر خوشبخت که فقط برای یک خر ممکن است. وقتی آدم با خودش میگوید: خدایا چقدر غمناک است! عرعر خرها دل آدم را کباب میکند. ولی این برای آن است که خر واقعی خود ما هستیم.
من یک انسان آزادم، من نمیخواهم بنده خوشبختی باشم، خوشبختیها همه از یک قماشاند، بهمحض اینکه خوشبخت شدی، از زندگی لذت بردی، دیگر فاتحه عصیان و یاغیگری خوانده میشود. هر جا که خوشبختی باشد شورش نیست. خوشبختی افیون جامعه است، رکود است. فقط بدبختی باعث ترقی است. مهمیزی است که آدم را جلو میبرد. اگر میتوانید ثابت کنید که دروغ است.
