* چطور
میتوان غم را نشان داد بدون اینکه تمامی آدم را فراگیرد؟
ما مجبور شدیم اینطور وانمود کنیم که اخلاق از آسمان آمده تا آن را در برابر دروغگویی و حرفهای دوپهلو و سستعنصری، مصون کرده باشیم.
با توجه به پیشرفت علم، برای انسان مدرن دیگر توان اعتقاد به خدا وجود نخواهد داشت. درنتیجه دین و ایمان بازیچهای میشود در دست افراطیها و کسانی که در مراحل پایانی زجر و درد از بیماری علاج ناپذیر قرار دارند.
تمامی آنچه جامعه مدرن بهعنوان اجتماع به شما وعده میدهد، آن شبکه از افرادی است که حول رسیدن شما به یک حرفه خاص، شمارا پرستش میکنند.
غیر از چند مورد خاص مانند بحران در بازار بورس یا نبرد با یک بیماری اپیدمی، دنیای سکولار خیلی هراسان و مضطرب نمیشود چراکه نوعی ایمان به پایههای اعتقادی خود دارد: علم، فناوری و بازرگانی.آنچه مهم است، روی سنگ حکشده و نیازی به اینهمه مانیتور و دنبال کردن لحظهای آن نیست. برای 6.1 میلیارد بودیست در سرتاسر جهان، از سال ۴۸۳ قبل از میلاد به بعد هیچ خبر مهمی وجود نداشته و ندارد. برای مسیحیان، مهمترین اخبار در عید پاک سال ۳۰ پس از میلاد مسیح بسته شد و برای یهودیان هم از زمان تخریب معبد دوم بهدست ژنرال رومی در سال ۷۰ پس از میلاد مسیح به بعد، خبری وجود ندارد.ما هرگونه فناوری نوین را پذیرفته و بر اساس آن تغییر میکنیم، اما به رفتارهای اجتماعی که میرسد، ترجیح میدهیم به آنچه میدانیم وفادار بمانیم. ما قانع شدهایم که آموزش، روابط انسانی، جشنها و آدابورسوم آنطور که سنتی یاد گرفتهایم باید بماند و در مقابل تغییر آنها حتی مقاومت نشانش میدهیم.
وجهه اخبار و چرخش آن بر این بنا شده که دنیای ما با توجه به دو مسئله همیشه در حال تغییر است: سیاست و فناوری.
دین از سوی بشر خلقشده تا پاسخی به دو نیاز باشد که هنوز جامعه سکولار با تمامی مهارتهایی که در اختیار دارد، برای آن پاسخی پیدا نکرده است: یک، نیاز به زندگی کردن در جامعه با حفظ هارمونی و هماهنگی، بهرغم انگیزههای خشونتطلبانه و خودخواهانه ما که در ذات ما ریشه دارد. و دوم نیاز به پیدا کردن راهی برای کنار آمدن با درد و غمی که ناشی از آسیبپذیری ماست و با مسائلی چون خطای حرفهای، بروز مشکل در روابط عاطفی و انسانی، از دست دادن عزیزان و مرگ و نیستی حادث میشود.
