یک نظریه وقتی خوب است که دو شرط را برآورده سازد: باید مجموعه بزرگی از مشاهدات را توصیف کند، و باید پیشبینیهای مشخصی درباره نتیجه مشاهدات آینده بنماید.هشت دقیقه طول خواهد کشید تا نور از خورشید به زمین برسد، یعنی هر اتفاقی که مار روی خورشید مشاهده میکنیم، هشت دقیقه پیش رخ داده است.فاصله ما از دیگر کهکشانها به خوبی بر ما معلوم نیست چراکه تنها بهطور غیرمستقیم میتوانیم آنها را اندازه بگیریم، همه آنچه دراینباره میدانیم آن است که جهان در هر هزار میلیون سال بین پنج تا ده درصد گسترش مییابد.
برای اینکه ما وجود داشته باشیم، جهان باید شامل عناصری مثل کربن باشد که درنتیجه پختن عناصر سبکتر درون ستارگان تولید میشود. در مرحله بعد، این کربن باید در یک انفجار ابرنواختری در فضا پراکندهشده و درنهایت بهصورت بخشی از یک سیاره، در نسل جدیدی از منظومه سیارهای متراکم شود. در سال 1961 فیزیکدانی به نام رابرت دیک اثبات کرد این فرایند حدود 10 میلیارد سال زمان نیاز دارد.دستکم سه پیکان زمانی وجود دارند که میان گذشته و آینده تمایز مینهند، پیکان ترمودینامیکی که در این جهت زمانی، بینظمی افزایش مییابد، پیکان روانشناسی که در این جهت ما گذشته و نه آینده را به خاطر میآوریم، و پیکان کیهانشناختی که در این جهت گیتی بجای انقباض، گسترش مییابد.همه تاریخ علم عبارت بوده است از درک تدریجی این حقیقت که رویدادها به شیوهای دلخواه رخ نمیدهند، بلکه بیانگر نظمی نهفته در دل خویشاند که میتوانند ناشی از اراده الهی باشند، یا نباشند.اصل بشری میگوید که در دنیایی که ازنظر مکانی و زمانی سترگ یا نامتناهی است، شرایط ضروری برای تکامل حیات هوشمند تنها در مناطق معینی که در مکان و زمان محدودند، برآورده میشود. بنابراین موجودات هوشمند نباید از اینکه محل زندگیشان در گیتی، شرایط لازم برای حیاتشان را برآورده میکند، در عجب باشند.مردم دیدگاهی متناقض نسبت به علم دارند، آنان از یکسو انتظار دارند استانداردهای زندگیشان براثر پیشرفتهای دانش و فن بالا رود، اما از سوی دیگر به دانش و علم بیاعتمادند چراکه از درک آن عاجزند.
باید مجموع کاملی از قوانین وجود داشته باشد که وضعیت جهان را در یک زمان خاص ارائه دهند. این قوانین باید شامل همه مکانها و زمانها باشند در غیر این صورت آنها قانون نخواهند بود. هیچ استثنا و معجزهای نمیتواند وجود داشته باشد و خدایان و شیاطین نمیتوانند در تداوم جهان دستاندازی کنند.
فرقی
نمیکند جهان بهتازگی خلقشده باشد یا نه، درهرصورت آنچه احتمالاً از همان ابتدا
مسلم بوده است، این است که انسانها تنها در بخش بسیار کوچکی از تاریخ کیهان
زیستهاند.اما فلسفه
اینک مرده است. فلسفه نتوانست پیشرفتهای جدید در علم، مخصوصاً فیزیک را تاب
بیاورد. بهاینترتیب دانشمندان، در تلاش برای آگاهی بیشتر، حامل مشعل اکتشافات
شدند.عقل سلیم بر اساس تجارب روزمره شکلگرفته، نه بر اساس جهانی که از طریق شگفتیهای فناوری بر ما آشکار میشود و به ما امکان میدهد تا به اعماق اتم رفته یا به روزهای اولیه جهان نگاه کنیم!عدم آگاهی نسبت به رویدادهای طبیعی باعث شده است که مردم باستان خدایان متعددی اختراع کنند تا بر هر جنبه از زندگی ما حکمرانی کنند. خدایان عشق و جنگ، خورشید و زمین و آسمان، باران و توفان و زمینلرزه و آتشفشان. زمانی که خدایان راضی بودند انسان رها از فجایع و امراض زندگی میکرد اما اگر ناراضی میبودند، خشکسالی و جنگ و بیمارهای همهگیر همهجا را فرامیگرفت.
ظرفیت انسان برای جرم بهگونهای است که همواره راهی برای سرزنش کردن خود مییابد.
انجیل داستان یوشع پیامبر را نقل میکند که دعا کرد خورشید و ماه از خط سیر دوار خود خارج شوند تا با افزایش طول روز، وی بتواند جنگ با شورشیان را بهپایان برساند، مطابق کتاب خورشید حدود یک زور درنگ کرد، امروز میدانیم که این امر بدان معناست که زمین از گردش بازایستد. اگر چرخش زمین به دور خود به ناگاه متوقف شود، مطابق قوانین نیوتون هر جسمی که به زمین محکم نشده باشد با همان سرعت حرکت زمین (1800 کیلومتر بر ساعت) به حرکت خود ادامه میدهد که بهایی سنگین برای تأخیر غروب خورشید است.چگونه یک نفر میتواند بگوید که یک موجود دارای اراده آزاد است؟ یا اگر با یک بیگانه روبرو شود چگونه میتوان گفت که آیا او ربات است یا دارای ذهنی ازآن خود؟ رفتار یک ربات ممکن است کاملاً از پیش تعیینشده باشد، اما اگر موجود بزرگ و پیچیدهای باشد، تشخیص این موضوع ممکن است به شکل غیرممکنی سخت باشد.
ما تاریخ را بر اساس مشاهدات خود ساختیم! درصورتیکه این تاریخ است که میبایست ما را بسازد.
