بیشتر ما این مقدار نیرومند نیستیم. شرف در مقایسه با عشق چه ارزشی دارد؟ وظیفه در برابر احساس نوزاد در آغوشت... یا خاطرهی لبخند؟ همه باد هواست. ما تنها انسانیم و خدایان ما را برای عشق ورزیدن خلق کردند. این است شکوه و تراژدی عظیم ما.چیزهایی که عاشقشان هستیم همیشه ما را نابود میکنند.فراموش نکن چه کسی هستی، چون مطمئناً دنیا فراموش نمیکنه، اونو نقطهی قوت خودت بکن. اون وقت نمیتونه عامل ضعف تو باشه. اونو مثل زره بپوش تا نشه برای صدمه زدن به تو ازش استفاده کرد.وقتی چیزی برای ترسیدن وجود ندارد، کلاغ به اندازهی هر انسانی شجاع است. و ما همگی وقتی که بهایی ندارد، وظیفهمان را انجام میدهیم. پس قدم برداشتن در جاده شرافت چه مقدار آسان به نظر میرسد. با این حال، دیر یا زود در زندگی هر انسان روزی فرامیرسد که آسان نیست، روزی که باید انتخاب کند، و اوه بله، درد دارد، انتخاب همیشه دردناک است، و همیشه همین طور باقی خواهد ماند.نمیدانست کدام دردناک تراست، بیداری یا خوابیدن. وقتی میخوابید، رویا میدید. خوابهای منقلب کنندهای از خون و قولهای شکسته. وقتی بیدار میشد، کاری نداشت جز فکر کردن، و افکار بیداریش از کابوسها بدتر بودند.اما گذشت سالها، خون حافظه شخص را میمکد، حتی از خاطرههایی که قسمخورده فراموششان نکند. در رویا تنها شبح خاکستری باقی خواهد ماند...
بعضی زخمهای کهنه هرگز بهبود نمییابند و با کمترین حرفی دوباره به خونریزی میافتند.
