* چیزی در دنیا هست که دست یکی را باز میگذارد تا اسبی را بدزدد و دیگری را از نگاه به افسار منع میکند.
وقتی آدم مجبور باشد به ظواهر امور بپردازد، حقیقت کمرنگ میشود.آن آدمها استعمارگر نبودند! کارشان این بود که شیره جان دیگران را بمکند. به گمانم آنها فاتح بودند و تنها چیزی که برای فتح لازم است، قدرت حیوانی است.هیچ ترسی در
برابر گرسنگی تاب نمیآورد، هیچ صبری آن را از بین نمیبرد، جایی هم که گرسنگی
باشد، نفرت موج میزند.کار را خوش ندارم، هیچکس خوش ندارد، همه ترجیح میدهند ول بگردند و درباره کارهای جالبی که میشود کرد فکر کنند. اما چیزی در کار کردن است، فرصت برای شناختن خویش، واقعیت وجود آدم، برای خودش، نه برای دیگران، چیزی که دیگران هرگز نمیتوانند بدانند.
زندگی! این ترتیب اسرارآمیز منطق بیامان برای هدفی بیهوده! آدمی نمیتواند برای هیچچیز به آن دل ببند جز رسیدن به معرفتی اندک درباره خودش، که آنهم دیر بهدست میآید، و خرمنی از حسرتهایی که آتش آن خاموش نمیشود.
