* تنها نوع آزادی که لیاقت نامش را داد آن است که، به روش خودمان خیر خود را دنبال کنیم، منوط بر اینکه مانع آزادی دیگران نشویم.
* خوشبختی یک سراب است و هرکس پوچی این جهان را نبیند زندگی عبثی در پیشگرفته است. (بلز پاسکال)
* درون عشق، همانند درون ثروت، تابویی برای دریافت و حفظ علاقه یا مال وجود دارد. تنها فقر است، چه فقر عشق یا پول، که سبب میشود شخص جریان را زیر سؤال ببرد، شاید به همین دلیل است که عشاق انقلابهای بزرگ را پدید نمیآورند.
اگر ما از شک کردن بهدرستی وضعیت موجود خودداری میکنیم، دلیل این امر در درجه اول این است که امر موردپسند همگان را با امر درست یکسان میپنداریم. اما آیا همیشه آنچه موردپسند همگان است معقول است؟
دین از سوی بشر خلقشده تا پاسخی به دو نیاز باشد که هنوز جامعه سکولار با تمامی مهارتهایی که در اختیار دارد، برای آن پاسخی پیدا نکرده است: یک، نیاز به زندگی کردن در جامعه با حفظ هارمونی و هماهنگی، بهرغم انگیزههای خشونتطلبانه و خودخواهانه ما که در ذات ما ریشه دارد. و دوم نیاز به پیدا کردن راهی برای کنار آمدن با درد و غمی که ناشی از آسیبپذیری ماست و با مسائلی چون خطای حرفهای، بروز مشکل در روابط عاطفی و انسانی، از دست دادن عزیزان و مرگ و نیستی حادث میشود.
آنچه باید از آن بترسیم خود ترس است.
