وقتی مسافرها از عزیزترین خاطراتشان حرف میزنند، بههیچوجه قادر نیستند حقیقت را پنهان کنند. زنوشوهری ممکن است ادعا کنند عاشق همدیگران، اما ما بهجای عشق در وجودشان بیزاری، خشم، یا حتی نفرت میبینیم. یا نوعی بیهودگی عمیق، گاهی فقط ترس از تنهایی و بس.بدون این مه آیا هرگز به صلح میرسیدیم؟ ببین حالا چطور زندگی میکنیم، دشمنان قدیمی در کنار هم مثل قوموخویش، فکر کن اگر این مه فراموشی تمام بشود، در این سرزمین چه خاطراتی زنده میشود! قبول دارم بدون اینکه توجه کنیم چه کسی ضعیفه و چه کسی قوی، اما بساط جنگ از این سرزمین جمع شده است. خواهش میکنم بگذار این مه یکی دو فصل دیگر عمر کند، جوانها دیگر از آن دوره هیچی نمیدانند، همین مدت برای خوب شدن زخم کینههای قدیمی کافی است تا صلح ابدی برقرار شود. بگزار این سرزمین در بستر فراموشی آرامش داشته باشد.بعضی از شما یادبودهای زیبایی خواهید داشت که زندگان با دیدن آنها به یاد رویدادهای شومی که بر شما رفته خواهند افتاد. بعضی از شما هم فقط صلیبهای چوبی زمخت یا سنگهای رنگشده، اما بعضی دیگر از شما در قعر سایههای تاریخ به فراموشی سپرده میشوید.صلحی که بر پایه کشتار بناشده، چطور تا ابد دوام خواهد آورد؟خدایی که بخشایش بیحدواندازه دارد، چه فایده دارد آقا؟ خدایان اجداد من قواعد و شیوههای خودشان را بهوضوح اعلام میکنند و وقتی ما قوانینشان را نقض میکنیم، بهشدت مارا مجازات میکنند. خدای شما به انسانها اجازه طمع ورزیدن، شهوت تصرف زمین و ریختن خون را میدهد، با این تصور که باکمی دعا همه گناهانشان بخشیده میشود و آمرزیده میشوند.
