شاعر شب خود را تلفکرده بود، درحالیکه دیگران آن را به خوشگذرانی صبح کرده بودند و شاعر میدانست که شب برای همیشه ازدسترفته است. کافی بود سرش را از کنار چراغ بلند کند تا ببیند که شب برای همیشه سپریشده است. نگاهی اندوهبار داشت و روز بیرحمانه بر شاعر طلوع کرد.* هرگز نباید از کسی چیزی بخواهی، هرگز، مخصوصاً از آنهایی که از تو قدرتمندتر هستند. اینگونه افراد بهدلخواه خودشان پیشنهاد کمک میکنند.
-او مرا فرستاده
عاشق واقعی کسی است که در سرنوشت معشوقش شریک باشد.
چه اندوهبار است، جهان به هنگام شب، و چه رازگونه است مهی که مردابها را میپوشاند. اگر پیش از مرگ رنجی فراوان برده باشی و اگر در این وادی مهگرفته به درماندگی پرسه زده باشی و اگر بار گران جانکاهی بر دوش، گرد جهان میگشتی، میفهمیدی. و اگر خسته باشی و بیهیچ بیم و دریغی به ترک جهان و ترک مه و مرداب و رودخانههایش رضا داده باشی، میفهمیدی. اگر حاضر بودی با قلبی سبک به کام مرگ فرو روی، میدانستی که تنها مرگ مرهم زخم توست.
