هرچه بکوشیم تا دنیا را دوبهدو طی کنیم، درنهایت، تنهایی بنیادینی هست که باید تاب آوریم، هیچکس قادر نیست با دیگری یا برای دیگری بمیرد.
این نوعی توهم است اگر باور کنیم هرقدر ایمان به نتایج نفرتانگیزی بینجامد، باید به آن احترام گذاشت، فقط به این خاطر که ایمان است.
شاعر شب خود را تلفکرده بود، درحالیکه دیگران آن را به خوشگذرانی صبح کرده بودند و شاعر میدانست که شب برای همیشه ازدسترفته است. کافی بود سرش را از کنار چراغ بلند کند تا ببیند که شب برای همیشه سپریشده است. نگاهی اندوهبار داشت و روز بیرحمانه بر شاعر طلوع کرد.
من تقوا ندارم، شاید فرزندان ما باتقوا شوند، بهشرط آنکه ما آنقدر خون جاری کنیم تا حق داشتن فضیلت را به آنها بدهیم.
