عدم آگاهی نسبت به رویدادهای طبیعی باعث شده است که مردم باستان خدایان متعددی اختراع کنند تا بر هر جنبه از زندگی ما حکمرانی کنند. خدایان عشق و جنگ، خورشید و زمین و آسمان، باران و توفان و زمینلرزه و آتشفشان. زمانی که خدایان راضی بودند انسان رها از فجایع و امراض زندگی میکرد اما اگر ناراضی میبودند، خشکسالی و جنگ و بیمارهای همهگیر همهجا را فرامیگرفت.
تمام جنگها، هر جنگی، حماقت بیحدومرز انسان را میرساند.
مرگ حتی هنگامیکه میدانیم باید بیاید ما را به وحشت میاندازد.حقیقت تصادفی اتفاق نمیافتد، بلکه تراش میخورد و به عمل میآید تا وارد هستی میشود. محصولی است از زمان، فاصله و پیوند.
ما مجبور شدیم اینطور وانمود کنیم که اخلاق از آسمان آمده تا آن را در برابر دروغگویی و حرفهای دوپهلو و سستعنصری، مصون کرده باشیم.
حالا، وقتی به لیست دورودراز کشورهایی فکر میکردم که سالهاست، و در برخی موارد قرنهاست، برای استقلال میجنگند، میفهمیدم که چرا از دست دادن استقلال اینقدر آسان است و بهدست آوردنش آنهمه دشوار. و من که کشورم را ترک کرده بودم برای آنکه به همهچیز من کار داشتند حالا احساس میکردم نفرینشده هستم که وقتی توی قبر بگذارندم بهجایی خواهم رفت که به همهچیز من کار خواهند داشت.
کار را خوش ندارم، هیچکس خوش ندارد، همه ترجیح میدهند ول بگردند و درباره کارهای جالبی که میشود کرد فکر کنند. اما چیزی در کار کردن است، فرصت برای شناختن خویش، واقعیت وجود آدم، برای خودش، نه برای دیگران، چیزی که دیگران هرگز نمیتوانند بدانند.
