و راز سعادت و فضیلت در همین نهفته است، دوست داشتن آنچه باید انجام بدهید. تمام هدفهای تربیت در این خلاصه میشود: علاقهمند ساختن آدمها به سرنوشت اجتماعی گریزناپذیرشان.
احساس میکرد وقتی آدم تنها میشود، تمامی غم دنیا در وجودش خیمه میزند. آنقدر از دیگران دور میشود که دیگر هیچوقت نمیتواند به آنها نزدیک شود. میبیند میان اینهمه آدم، حسابی تنهاست.
دلم میخواست از پنجره خودم را پرت کنم پائین. اگر یقین داشتم که بهمحض زمین خوردن کسی پیدا میشود که پارچهای روی جسد من بکشد، احتمال داشت این کار را بکنم، اما دلم نمیخواست یکمشت آدم فضول و احمق بیایند و به بدن متلاشیشده و خونآلود من نگاه بکنند.
فکرش را بکن اگر اهرمن نمیبود، کار خیر شما چه فایدهای میداشت و بدون سایه دنیا چه شکلی پیدا میکرد؟ مردم و همهچیزها سایهدارند، آیا میخواهی زمین را از همه درختها، از همه موجودات، پاککنی تا آرزویت برای دیدار نور مطلق تحقق یابد؟
وقتی در اتاق انتظار درمانگاه نشسته بود، به موجودات بیحرکتی فکر میکرد که در موزه دیده بود و به یاد کلکسیون کوچک شبپره خودش افتاد. او هنوز هم به یادمی آورد که گرفتن اولین شبپره چه حال و هوایی داشت، حس غلغلک بالهای پودر مانند که در میان دستهای او گیر افتاده بودند.
