- خودت میدانی که من هیچوقت فکر نمیکنم. عاقلتر از آنم که فکر بکنم!
من از آنکسانی نیستم که ایمانشان قضاوت دهشت آفرین و عبادتشان به عادت تحمل استبداد قرون، زانو زدن و بر خاک افتادن و زمین ادب بوسه دادن و تعظیم و کرنش است. اما از عبادت من بخواهید، سیر معنوی در وجود یک گل سرخ، تماشای ستارگان بیشمار، در شگفت ماندن از زیباییهای خلقت و از کمال نظم منطقی آن و آدمی که زیباترین اثر خلقت است و مغز او که تشنه معرفت است و قلب او که تشنه عشق است و حواس او که برانگیخته میشوند و ارضا میگردند.
ندیدهاید دیوانگانی که به شما هشدار میدهند که دیوانه نیستند و شما، همهی شما نظارگان، به او خندیدهاید؟ پس ممکن است من هم از این مرز، از این انتها، برگذشته باشم وندانم؟
تا کاملاً از پا درنیامدهایم جوهر واقعی خود را بروز نمیدهیم.
تاریخ اختراع زن مدرن ایرانی بیشباهت به تاریخچه اختراع اتومبیل نیست. با این تفاوت که اتومبیل کالسکهای بود که اول محتوایش عوضشده بود، و بعد کمکم شکلش متناسب این محتوا شده بود و زن مدرن ایرانی اول شکلش عوضشده بود و بعد، که به دنبال محتوای مناسبی افتاده بود کار بیخ پیداکرده بود. (اختراع زن سنتی هم که به همین شیوه صورت گرفته کارش بیخ کمتری پیدا نکرد) اینطور بود که هر کس بهتناسب امکانات و ذائقهی شخصی از ذهنیت زن سنتی و مطالبات زن مدرن ترکیبی ساخته بود که دامنهی تغییراتش گاه از چادر بود تا مینیژوپ. میخواست در همه تصمیمها شریک باشد اما همه مسئولیتها را از مردش میخواست. میخواست شخصیتش در نظر دیگران جلوه کند نه جنسیتش اما با جاذبههای زنانهاش به میدان میآمد. طالب شرکت پایاپای مرد در امور خانه بود اما در همان حال مردی را که به این اشتراک تن میداد ضعیف و بیشخصیت قلمداد میکرد. خواستار اظهارنظر در مباحث جدی بود اما برای داشتن یک نقطهنظر جدی کوششی نمیکرد. از زندگی زناشوییاش ناراضی بود اما نه شهامت جدا شدن داشت، نه خیانت. به برابری جنسی اعتقاد داشت اما وقتی کار به جدایی میکشید به جوانیاش که بیخود و بیجهت بهپای دیگری حرام شده بود تأسف میخورد.
