کارخانه ساعتهای روز را بدون شتاب میبلعید و ماشینها و ابزار مختلف از عضلات کارگران تمام قوایی را که لازم داشتند میمکیدند، روزی از عمر آنها گذشته بود بیآنکه اثری از خود برجای گذاشته باشد و کارگر بدون اینکه متوجه باشد قدمی بیشتر و شتابزدهتر بهسوی فرسودگی و مرگ برداشته بود!
برای اینکه دو نفر برای هم خوب باشند، هرکدام باید ابتدا برای خود خوب باشند. تا زمانی که متوجه تنهایی خود نشویم، از دیگی بهعنوان سپری در مقابل تنهایی استفاده میکنیم. فقط کسی که بتواند شجاعانه زندگی کند، قادر است به دیگری عشق پیشکش کند.
عمر آدم حتی اونقدر کفاف نمیکند که در یک کار ماهر بشوی.
هرگز هیچکس، کاری را کاملاً به خاطر دیگری انجام نمیدهد. تمامکارها متوجه خود آدم، تمام خدمات برای خود و تمام عشقها، عشق به خود است.
این زمان است، زمان پاک عریان، آهسته به وجود میآید، منتظرمان میگذارد، و وقتی میآید دلمان آشوب میشود، چون که پی میبریم از مدتها پیش آنجا بوده است.هنگامیکه زندگی میکنیم، هیچچیز رخ نمیدهد. صحنهها عوض میشوند، آدمها میآیند و میروند، همهاش همین است، هرگز آغازی در بین نیست. روزها بیخود و بیجهت بهروزهای دیگر افزوده میشوند. این افزایشی بیپایان و یکنواخت است. گاهوبیگاه یک جمع جزئی میزنیم و میگوییم: چند روز، چند ماه، چند سال است که گذشته...
