هریک از ما، ابتدا در مقام کودک و بعد در مقام بزرگسال، به باوری غیرمنطقی به استثنا بودن خویش متمسک میشویم. محدودیتها، بالا رفتن سن و مرگ برای دیگران اتفاق میافتد، نه برای من. فرد عمیقاً به آسیبناپذیری و جاودانگی خویش ایمان میآورد.
تو میتوانی خاطراتت را پنهان کنی، ولی نمیتوانی تاریخی که به آنها شکل داده پاککنی.
فاصلهای که برای یک انسان معقول و منطقی به نظر میرسد ممکن است برای شخص دیگر خیلی دور به نظر بیاید!
بدون این مه آیا هرگز به صلح میرسیدیم؟ ببین حالا چطور زندگی میکنیم، دشمنان قدیمی در کنار هم مثل قوموخویش، فکر کن اگر این مه فراموشی تمام بشود، در این سرزمین چه خاطراتی زنده میشود! قبول دارم بدون اینکه توجه کنیم چه کسی ضعیفه و چه کسی قوی، اما بساط جنگ از این سرزمین جمع شده است. خواهش میکنم بگذار این مه یکی دو فصل دیگر عمر کند، جوانها دیگر از آن دوره هیچی نمیدانند، همین مدت برای خوب شدن زخم کینههای قدیمی کافی است تا صلح ابدی برقرار شود. بگزار این سرزمین در بستر فراموشی آرامش داشته باشد.
میخواهید به شما بگویم چرا از مرگ نمیترسید؟ چون هرکدام از شما فکر میکند مرگ به سر دیگری نازل خواهد شد نه به سر خودش. در این جنگ همه کشته خواهند شد.نیکی حقیقی انسان در کمال و خلوص و بیهیچ گونه قید و تکلف فقط در مورد موجوداتی آشکار میشود که هیچ نیرویی را به نمایش نمیگذارند، آزمون حقیقی اخلاق بشریت چگونگی روابط انسان با حیوانات است.
