پدرم دوچرخه‌اش را بین‌ما حرکت می‌داد. من چمدانم را حمل می‌کردم، هنگامی‌که قطار از ایستگاه خارج شد دیدم پدرم با دوچرخه به شهر بازمی‌گردد. پدر دوچرخه را برای این به ایستگاه آورده بود که نمی‌خواست درراه زیاد نزدیکِ من قدم بزند و اینکه دست‌های خالی‌اش به یادش نیاورد که تنها به خانه بازمی‌گردد.
ما هرگونه فناوری نوین را پذیرفته و بر اساس آن تغییر می‌کنیم، اما به رفتارهای اجتماعی که می‌رسد، ترجیح می‌دهیم به آنچه میدانیم وفادار بمانیم. ما قانع شده‌ایم که آموزش، روابط انسانی، جشن‌ها و آداب‌ورسوم آن‌طور که سنتی یاد گرفته‌ایم باید بماند و در مقابل تغییر آنها حتی مقاومت نشانش می‌دهیم.
قوه‌ی تخیلم بیش از آن حدی بود که برای کل عالم قابلاستفاده باشد. واقعاً هیچگاه زندگی نکرده بودم، بلکه پیوسته درصدد جبران زندگی بودم.
اگر بدن ما در مقابل درد یا زوال مصون بود، همه ما تبدیل به هیولا می‌شدیم.وجهه اخبار و چرخش آن بر این بنا شده که دنیای ما با توجه به دو مسئله همیشه در حال تغییر است: سیاست و فناوری.
