اندوه روزها

ما اشیاء یا افرادی که ما را شاد می‌کنند به کنار خود جمع می‌کنیم، اما بعد از گذشت مدتی، یا آن‌ها عوض می‌شوند و یا ما عوض می‌شویم، و کم‌کم نه تنها شادمان نمی‌کنند بلکه باعث غم و اندوه می‌شوند. اما توهمی از امید به آینده و برگشتن اوضاع به قبل باعث می‌شود که ما آرام‌آرام این اندوه را تحمل کنیم، و در فضایی بین گذشته و آینده، در اندوه حال غرق شویم، تا زمانی که تبدیل به مردگان زنده‌ای می‌شویم که تنها کار آن‌ها گذران زمان است...