ما آنقدری که به دامان امید هل داده میشویم، به کام بدبینی هل داده نشدهایم. امید به حرفهمان، امید به کسانی که دوستشان داریم، فرزندانمان، سیاستمداران یا سیارهمان؛ که در بیشتر موارد ما را تلخکام و عصبانی میکنند. تفاوت میان بزرگبینی ما با واقعیتهای روز باعث میشود میان این دو، فضایی از ناامیدی ایجاد شود که همواره در چهره ما خودش را نشان میدهد.
همیشه به عمقی زیادتر از حد لزوم فرورفتن فکر را ضعیف و تردید را زیاد میکند.
زحمت کشیدن روی چیزهای کوچک تنها راه زندگی در جهانی است که دارد فرومیپاشد.
هر وقت چیزی به وجود میآید، مستقل از اراده من به حیات خودش ادامه میدهد. درست مثل یک خاطره، میدانید از چطور خاطرهای حرف میزنم؟ همان وقایعی که دوست دارید فراموش کنید، اما نمیتوانید.
در انتظارید، حتی اگر دقیقاً ندانید در انتظار چه هستید، در انتظار لحظهای که درک کنید واقعاً با دیگران فرق دارید، اینکه افرادی در آن سوری دیوار هستند، که نه از شما متنفرند و نه بد شمارا میخواهند، اما حتی با تصور وجودتان، برخود میلرزند.
زندگی بهآسانی نابود نمیشود. انسان تا اشیائی که در آنها تغییر داده است نابود نشود، نمیتواند بمیرد. حتی تا زمانی که خاطرهی او در ذهن است او نیز همچنان زنده است. مردن انسان امری طولانی و تدریجی است.
* برای ساختن یک سناتور یک روز بس است و برای ساختن یک کارگر ده سال.
