مولانا #2

به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم

وگر از من طلبی جان نستیزم نستیزم

حافظ #3

تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است

همواره مرا کوی خرابات مقام است

حافظ #2

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه

کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

مولانا #1

ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما

آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما

حافظ #1

راه دل عشاق زد آن چشم خماری

پیداست از این شیوه که مست است شرابت

عد.آلت؟

70 هزار تومان! چون 70 هزار تومان دزدیدن حقشان اعدام نبود؟ اگر مثلاً 70 میلیون یا 3هزار میلیارد بود آن موقع اشکالی نداشت اعدام کنند؟  اگر یک نفر بخواهد یک نفر را بکشد و از بخت بد روزگار اسلحه گیر کنه و گلوله شلیک نشود آن وقت باید طرف تبرئه بشود؟

اصلاً ملاک اعدام چیست؟ چه جرمی شایسته اعدام است؟ هرکس هر مقدار که پست باشد آیا امکان اصلاح ندارد؟ آیا بر اساس پولی که دزدیده شده باید حکم اعدام صادر کرد؟

آن کسی که کارش آنقدر پست شده که بجای استفاده از زور در انجام کار مفید، چشم به پول مردم دارد و زورگیری می‌کند باید هم اندازه فردی که زندگی را می‌گیرد مجازات شود؟ باید اعدام شود و از صفحه روزگار محو شود؟

همه جرم‌ها جنبه شخصی  ندارد و همه حکم‌ها جنبه انتقام جویی ندارد ولی آیا این حکمی شایسته است؟

واقعاً اعدام راهی در حل مشکل است یا پاک کردن یکی از مسببان مشکل از روی زمین؟

آن چه که مشخص است در این روزها سطح جرم به شدت رو به افزایش بوده و و راه حل تا به حال این بوده که همه را از یک کنار نابود کنند.. (البته نه همه را) و گمشده این روزگار شاید؛ شاید عدالت باشد!

پی نوشت:
ویکتور هوگو، نویسنده فرانسوی می‌گوید که مجازات اعدام نه عادلانه است نه عبرت‌آفرین:
«آیا گمان دارید درس عبرت است اعدام؟ چرا؟ به خاطر آنچه می‌آموزد؟ مگر چه می‌آموزید با این درس عبرت؟ این را که نباید کشت؟ نباید کشت را چگونه می‌آموزید؟ با کشتن؟ من در تأثیر مستقیم یا غیرمستقیم مجازات مرگ تأمل کرده‌ام. چیست معنایش؟ هیچ، جز عملی نفرت‌انگیز و بیهوده، هیچ، جز خشونتی خون‌بار که اگر به دست فرد باشد جنایتش می‌گویند و دردا و دریغا اگر جامعه مرتکب شود، عدالت نام می‌گیرد. قانون‌گذار یا قاضی و یا هر کسی که هستید بدانید این را که در درگاه خداوند و در پیشگاه وجدان، آن‌چه برای فرد جنایت است برای جامعه نیز جنایت خواهد بود.»

ژان پل سارتر II

انسان نمی‌تواند به دنیا نیاید از آن رو که به دنیا آمده است، نمی‌تواند نداد که می‌میرد، نمی‌تواند در هر لحظه راه خود را انتخاب نکند، زیرا که انتخاب نکردن هم خود نوعی انتخاب است، و بنابراین نمی‌تواند در هر لحظه انسان را ابداع نکند، نمی‌تواند با دیگران نباشد، حتی اگر از آن‌ها کناره بگیرد.

این جبرها برای همه افراد بشر، در هر زمان و هر مکان یکسان است.

ژان پل سارتر