چند هفته مدام با روزی دو شکلات پنج سنتی سر می‌کردم تا بتوانم با خیال راحت بنشینم به نوشتن. اما متأسفانه گرسنگی کشیدن، باعث اعتلای هنر نمی‌شود، روح انسان در شکمش ریشه دارد. آدم بعد از یک استیک و شراب شاهانه خیلی بهتر می‌تواند بنویسد تا بعد از خوردن یک شکلات پنج سنتی.
سرشب چراغ انتهای هر خیابان خاموش و روشن می‌شد. آن چراغ به تکرار به حول‌وحوش خود هشدار می‌داد که شب فرارسیدهاست. خانه‌ها از رهگذران حاشیه خود کوچک‌تر می‌شدند. پل‌ها از ترامواهایی که از روی آنها می‌گذشت کوچک‌تر می‌شدند و درختان از صورت کسانی که یک‌به‌یک از زیر آنها می‌گذشتند.
در آنها مردانی با تحصیلات عالی، مثل سگی که به لانه‌اش، به شغل‌های خود زنجیرشده‌اند. مردانی که به‌صورت نوعی تحقیق جامعه‌شناسانه، تاریخچه زمانه خویش را می‌نویسند و من از آنها بود که آموختم چگونه طبقه متوسط تحصیل‌کرده و اهل مطالعه نزول کرد، چطور طبقه کارگر از اعماق به سطح اجتماع آماده و طبقه نخبه و دانشگاه دیده، در مقام کارگر چطور ادای وظیفه می‌کند.
نه در عمیق‌ترین خواب‌ها، نه در حال هذیان، نه در حال بیهوشی، نه در مرگ، نه حتی در درون گور، باز همه‌چیز از میان نمی‌رود، زیرا اگر جز این بود، ابدیت برای انسان وجود نداشت.
افراد دلیر در این جهان بسیارند ولی قوم دلیر و لشکر دلیر وجود ندارد.
